Αναθεματισμένα γονίδια...

And it's you when I look in the mirror...

Σε αυτό το καταπληκτικό κομμάτι των U2, ο Bono τραγουδάει στη μνήμη του πατέρα του, για το πόσο μοιάζουν στην τελική, παρά τους όσους καβγάδες και το πόσο διαφορετικοί ήταν, εκείνος μεγάλος ροκ τραγουδιστής με τον πατέρα του θαυμαστή της όπερας. Και όμως αυτό που έμεινε στην τελική είναι οι αναπόφευκτες ομοιότητες...

Αυτό το τραγούδι θυμήθηκα σήμερα με αφορμή κάποια πράγματα που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό. Είναι τρομακτικό να βλέπεις μεγαλώνοντας ότι μοιάζεις στους γονείς σου. Ότι σου έχουν μεταλαμπαδεύσει όλους τους φόβους τους, τη σκέψη, τους ακόμα και τον τρόπο δράσης και αντίδρασης σε διάφορα γεγονότα και καταστάσεις. Και καλά όταν το ανακαλύπτεις αυτό στα 50 σου, αλλά στα 22 σου προκαλεί δέος... Σε αυτή τη ζωή μεγαλώνεις προσπαθώντας να γίνεις διαφορετικός από τους γονείς σου και είναι τρομακτικό έως απελπιστικό να διαπιστώνεις ότι τελικά τους μοιάζεις περισσότερο από όσο φαντάζεσαι. Ίσως τελικά τα χρόνια της αδιάκοπης γκρίνιας να έχουν τόσο μεγάλο αντίκτυπο που γίνονται ένα "κτήμα ες αεί" (δεν ξέρω πώς μου ήρθε τώρα αυτή η έκφραση -από τα μακρινά (πέτρινα?) χρόνια του σχολείου μάλλον...)

Τι μπορεί να κάνει κάποιος για να ξεφύγει από τη μοίρα του; Ειλικρινά δεν ξέρω αυτή τη στιγμή. Ίσως να ακουστεί κάπως, αλλά εγώ θα ήθελα να σβήσω αυτήν την επίδραση από πάνω μου. Και ίσως ο μόνος τρόπος για να το πετύχεις είναι να μην τους βλέπεις πλέον. Τυχεροί όσοι περάσανε μακρυά από τον τόπο καταγωγής τους... Γλυτώσανε την συνεχή καθημερινή τριβή και σταματήσανε την επιρροή στα 18. Οι υπόλοιποι περιμένουμε το πτυχίο...