Χωρίς πυξίδα

Άλλη μια πολύ δύσκολη μέρα για μένα τελείωσε. Ειλικρινά πλέον έχω χάσει κάθε έλεγχο στη ζωή μου. Συνεχίζω ακόμα να κάνω τη μια μαλακία μετά την άλλη. Αναρωτιέμαι πού πήγε το αποφασισμένο, γεμάτο όνειρα και σχέδια άτομο που ήμουν κάποτε. Έχω χάσει εντελώς τον προσανατολισμό μου.
Έχω μια θεωρία από παλιά. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει πάντα συγκεκριμένους στόχους στη ζωή του για να μπορεί να τα βγάζει πέρα. Ακόμα και στα γερατιά, ο στόχος της ζωής ενός ανθρώπου είναι ίσως να δει τα παιδιά-εγγόνια του ευτυχισμένα. Χωρίς έναν στόχο, είσαι χαμένος. Σε αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρίσκομαι αυτή τη στιγμή. Πάνω που πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις και να καταστρώσω-εφαρμόσω κάποια σχέδια, βλέπω ότι αυτά πλέον δεν υπάρχουν. Χάθηκαν κάπου στο δρόμο. Από παλιά, είχα πολύ συγκεκριμένους στόχους ακόμα και για την σημερινή στιγμή. Τώρα όμως έχω πλέον χαθεί. Και φυσικά δεν έχω κανένα να με βοηθήσει ή να με αναπροσανατολίσει.
Δεν ξέρω ίσως έχει βγει πάλι στο φως ο παλιός κακός εαυτός μου που κάνει δύσκολα και τα πιο απλά καθημερινά πράγματα της ζωής. Και πάλι όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο...
Σήμερα ίσως έκανα ένα σημαντικό λάθος που αφορά το κοντινό μέλλον αλλά ένας θεός ξέρει και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες...
Διαπιστώνω βέβαια ότι ούτε εδώ δεν τολμώ ακόμα να γράψω τα πράγματα με το όνομα τους, αλλά τριγυρνάω με υπεκφυγές. Ίσως να είναι και αυτό άλλο ένα πρόβλημα μου: ποτέ δεν είδα και δε μίλησα με την αλήθεια κατάματα...
Κάθομαι αυτή τη στιγμή στο δωμάτιο μου, ακούγοντας υποτονική μουσικούλα για να με ρίξει ακόμα περισσότερο (έτσι κάνω πάντα) και σκέφτομαι τι -δεν- έκανα σήμερα. Πότε περιμένω να αποφασίσω; Ενώ έχω πει ότι πρέπει να τα αλλάξω όλα ακόμα, ακόμα τρενάρω τις αποφάσεις. Μια σημαντική απόφαση στην φοιτητική-επαγγελματική μου ζωή έπρεπε να είχε σήμερα ταχτοποιηθεί, μάταια όμως... Το καινούριο θα περιμένει πολύ ακόμα...

Kαι ένα τραγουδάκι ξέσπασμα:



(Fuck U - Archive)