Πρώτη αρχή

Κάθε αρχή και δύσκολη σε αυτή τη ζωή...
Κάπως έτσι ξεκινάω σήμερα αυτό το ημερολόγιο. Από ανάγκη. Από την αγωνία να πω κάπου πόσο μόνος είμαι, πόσο χάλια είναι η ζωή μου, πόσα παλιά όνειρα δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ και έμειναν στα χαρτιά...Εδώ και δυο μέρες σεργιανίζω μόνος, αναζητώντας έναν γνωστό να πω μια κουβέντα, μια χαζομάρα, κάτι να περάσει η ώρα. Και αναρωτιέμαι τι μπορεί να πήγε στραβά και πότε ξεκίνησε να πηγαίνει στραβά. Να το βρω και να το αλλάξω. Αν και πάντα όλες οι αλλαγές στη ζωή μου ήταν προς το χειρότερο...
Ίσως να είμαι υπερβολικά γκρινιάρης, είναι αλήθεια αυτό. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος, την υγειά μας να έχουμε πάνω από όλα. Τελευταία όμως και αυτή η αισιοδοξία μου με έχει εγκαταλείψει...
Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνάνε, και τίποτα δε ζούμε. Υπάρχει ακόμα ελπίδα;
Ζω περιμένοντας το θαύμα...