Καλό μήνα...

Σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση. Συνήθως ενημερώνω αυτό το ιστολόγιο βραδάκι, όταν έχει πέσει η νύχτα, το κρύο έχει μεγαλώσει και η μοναξιά έχει χτυπήσει ταβάνι. Είναι συνήθως αυτές τις ώρες της ημέρας που νιώθω την ανάγκη να μιλήσω, να ζήσω, να νιώσω. Και ο μοναδικός τρόπος διεξόδου είναι αυτό το ιστολόγιο...

Σήμερα λοιπόν πρωτοτυπώ και γράφω πρωί, ή καλύτερα μεσημέρι για τον πολύ κόσμο, μιας και εγώ είμαι των μεγάλων ωρών. Είναι μεσημέρι και έξω έχει μια ωραία λιακάδα. Εγώ φυσικά είμαι στο σπιτάκι μέσα και ακούω τη μουσικούλα μου. Επιπλέον μπήκε ο καινούριος μήνας, Δεκέμβρης πλέον. Η χειρότερη εποχή του έτους ξεκινάει. Την ονομάζω εποχή της κατάθλιψης, αν και φέτος η κατάθλιψη ξεκίνησε από πιο νωρίς όπως διαφαίνεται μέσα από τα προηγούμενα ποστς. Ξεκινάει λοιπόν η μακρά περίοδος εορτών, από ονομαστικές εορτές έως Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και δε συμμαζεύεται. Η πόλη και οι άνθρωποι της θα βάλουν πάλι τα καλά τους. Δυστυχώς είναι και η χειρότερη εποχή για να είσαι μόνος... Είναι μια εποχή που τα συναισθήματα σε κατακλύζουν και δεν ξέρεις πώς να τα διαχειριστείς... Εκτός αυτού σήμερα είναι και η παγκόσμια μέρα κατά του ΑIDS. Για άλλη μια χρονιά δεν κινδυνεύω να κολλήσω... Πάνε οι εποχές με τα προφυλακτικά που μοιράζανε οι φοιτητικές παρατάξεις αυτή τη μέρα. Πάνε και οι...φραουλίτσες!

Ώρες ώρες σιχαίνομαι τον εαυτό μου έτσι που έχει καταντήσει...

Επειδή όπως έχετε καταλάβει εκφράζομαι και μέσα από τη μουσική, σήμερα άκουγα το παρακάτω τραγούδι των Green Day:



Mερικοί σκόρπιοι στίχοι;

As soon as you're born they make you feel small
By giving you no time instead of it all

They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you're clever and they despise a fool

When they've tortured and scared you for twenty odd years
Then they expect you to pick a career

Θεέ μου δεν με αντέχω άλλο τόσο μελαγχολικό...:)