Σκέψεις κάτω από τ' άστρα

Μεγάλα κέφια....

2007-12-11T00:25:00.001+02:00

Σήμερα είμαι καλά. Καλύτερα τουλάχιστον... Κάθομαι μέχρι αργά στον υπολογιστή μου, κάνω ατέλιωτο chat στο msn, και ακούω τα τραγούδια της Shakira... Είναι το πλησιέστερο στην ευτυχία που έχω γνωρίσει... Κάπως έτσι πέρασαν τα φοιτητικά μου χρόνια...Είμαι καλά...

Καλό μήνα...

2007-12-01T13:28:00.000+02:00

Σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση. Συνήθως ενημερώνω αυτό το ιστολόγιο βραδάκι, όταν έχει πέσει η νύχτα, το κρύο έχει μεγαλώσει και η μοναξιά έχει χτυπήσει ταβάνι. Είναι συνήθως αυτές τις ώρες της ημέρας που νιώθω την ανάγκη να μιλήσω, να ζήσω, να νιώσω. Και ο μοναδικός τρόπος διεξόδου είναι αυτό το ιστολόγιο...

Σήμερα λοιπόν πρωτοτυπώ και γράφω πρωί, ή καλύτερα μεσημέρι για τον πολύ κόσμο, μιας και εγώ είμαι των μεγάλων ωρών. Είναι μεσημέρι και έξω έχει μια ωραία λιακάδα. Εγώ φυσικά είμαι στο σπιτάκι μέσα και ακούω τη μουσικούλα μου. Επιπλέον μπήκε ο καινούριος μήνας, Δεκέμβρης πλέον. Η χειρότερη εποχή του έτους ξεκινάει. Την ονομάζω εποχή της κατάθλιψης, αν και φέτος η κατάθλιψη ξεκίνησε από πιο νωρίς όπως διαφαίνεται μέσα από τα προηγούμενα ποστς. Ξεκινάει λοιπόν η μακρά περίοδος εορτών, από ονομαστικές εορτές έως Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και δε συμμαζεύεται. Η πόλη και οι άνθρωποι της θα βάλουν πάλι τα καλά τους. Δυστυχώς είναι και η χειρότερη εποχή για να είσαι μόνος... Είναι μια εποχή που τα συναισθήματα σε κατακλύζουν και δεν ξέρεις πώς να τα διαχειριστείς... Εκτός αυτού σήμερα είναι και η παγκόσμια μέρα κατά του ΑIDS. Για άλλη μια χρονιά δεν κινδυνεύω να κολλήσω... Πάνε οι εποχές με τα προφυλακτικά που μοιράζανε οι φοιτητικές παρατάξεις αυτή τη μέρα. Πάνε και οι...φραουλίτσες!

Ώρες ώρες σιχαίνομαι τον εαυτό μου έτσι που έχει καταντήσει...

Επειδή όπως έχετε καταλάβει εκφράζομαι και μέσα από τη μουσική, σήμερα άκουγα το παρακάτω τραγούδι των Green Day:

Mερικοί σκόρπιοι στίχοι;

As soon as you're born they make you feel small
By giving you no time instead of it all

They hurt you at home and they hit you at school
They hate you if you're clever and they despise a fool

When they've tortured and scared you for twenty odd years
Then they expect you to pick a career

Θεέ μου δεν με αντέχω άλλο τόσο μελαγχολικό...:)

Αναθεματισμένα γονίδια...

2007-11-28T23:06:00.000+02:00

And it's you when I look in the mirror...

Σε αυτό το καταπληκτικό κομμάτι των U2, ο Bono τραγουδάει στη μνήμη του πατέρα του, για το πόσο μοιάζουν στην τελική, παρά τους όσους καβγάδες και το πόσο διαφορετικοί ήταν, εκείνος μεγάλος ροκ τραγουδιστής με τον πατέρα του θαυμαστή της όπερας. Και όμως αυτό που έμεινε στην τελική είναι οι αναπόφευκτες ομοιότητες...

Αυτό το τραγούδι θυμήθηκα σήμερα με αφορμή κάποια πράγματα που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό. Είναι τρομακτικό να βλέπεις μεγαλώνοντας ότι μοιάζεις στους γονείς σου. Ότι σου έχουν μεταλαμπαδεύσει όλους τους φόβους τους, τη σκέψη, τους ακόμα και τον τρόπο δράσης και αντίδρασης σε διάφορα γεγονότα και καταστάσεις. Και καλά όταν το ανακαλύπτεις αυτό στα 50 σου, αλλά στα 22 σου προκαλεί δέος... Σε αυτή τη ζωή μεγαλώνεις προσπαθώντας να γίνεις διαφορετικός από τους γονείς σου και είναι τρομακτικό έως απελπιστικό να διαπιστώνεις ότι τελικά τους μοιάζεις περισσότερο από όσο φαντάζεσαι. Ίσως τελικά τα χρόνια της αδιάκοπης γκρίνιας να έχουν τόσο μεγάλο αντίκτυπο που γίνονται ένα "κτήμα ες αεί" (δεν ξέρω πώς μου ήρθε τώρα αυτή η έκφραση -από τα μακρινά (πέτρινα?) χρόνια του σχολείου μάλλον...)

Τι μπορεί να κάνει κάποιος για να ξεφύγει από τη μοίρα του; Ειλικρινά δεν ξέρω αυτή τη στιγμή. Ίσως να ακουστεί κάπως, αλλά εγώ θα ήθελα να σβήσω αυτήν την επίδραση από πάνω μου. Και ίσως ο μόνος τρόπος για να το πετύχεις είναι να μην τους βλέπεις πλέον. Τυχεροί όσοι περάσανε μακρυά από τον τόπο καταγωγής τους... Γλυτώσανε την συνεχή καθημερινή τριβή και σταματήσανε την επιρροή στα 18. Οι υπόλοιποι περιμένουμε το πτυχίο...

Χωρίς πυξίδα

2007-11-20T22:10:00.000+02:00

Άλλη μια πολύ δύσκολη μέρα για μένα τελείωσε. Ειλικρινά πλέον έχω χάσει κάθε έλεγχο στη ζωή μου. Συνεχίζω ακόμα να κάνω τη μια μαλακία μετά την άλλη. Αναρωτιέμαι πού πήγε το αποφασισμένο, γεμάτο όνειρα και σχέδια άτομο που ήμουν κάποτε. Έχω χάσει εντελώς τον προσανατολισμό μου.
Έχω μια θεωρία από παλιά. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει πάντα συγκεκριμένους στόχους στη ζωή του για να μπορεί να τα βγάζει πέρα. Ακόμα και στα γερατιά, ο στόχος της ζωής ενός ανθρώπου είναι ίσως να δει τα παιδιά-εγγόνια του ευτυχισμένα. Χωρίς έναν στόχο, είσαι χαμένος. Σε αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρίσκομαι αυτή τη στιγμή. Πάνω που πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις και να καταστρώσω-εφαρμόσω κάποια σχέδια, βλέπω ότι αυτά πλέον δεν υπάρχουν. Χάθηκαν κάπου στο δρόμο. Από παλιά, είχα πολύ συγκεκριμένους στόχους ακόμα και για την σημερινή στιγμή. Τώρα όμως έχω πλέον χαθεί. Και φυσικά δεν έχω κανένα να με βοηθήσει ή να με αναπροσανατολίσει.
Δεν ξέρω ίσως έχει βγει πάλι στο φως ο παλιός κακός εαυτός μου που κάνει δύσκολα και τα πιο απλά καθημερινά πράγματα της ζωής. Και πάλι όμως το αποτέλεσμα είναι το ίδιο...
Σήμερα ίσως έκανα ένα σημαντικό λάθος που αφορά το κοντινό μέλλον αλλά ένας θεός ξέρει και τις μακροπρόθεσμες συνέπειες...
Διαπιστώνω βέβαια ότι ούτε εδώ δεν τολμώ ακόμα να γράψω τα πράγματα με το όνομα τους, αλλά τριγυρνάω με υπεκφυγές. Ίσως να είναι και αυτό άλλο ένα πρόβλημα μου: ποτέ δεν είδα και δε μίλησα με την αλήθεια κατάματα...
Κάθομαι αυτή τη στιγμή στο δωμάτιο μου, ακούγοντας υποτονική μουσικούλα για να με ρίξει ακόμα περισσότερο (έτσι κάνω πάντα) και σκέφτομαι τι -δεν- έκανα σήμερα. Πότε περιμένω να αποφασίσω; Ενώ έχω πει ότι πρέπει να τα αλλάξω όλα ακόμα, ακόμα τρενάρω τις αποφάσεις. Μια σημαντική απόφαση στην φοιτητική-επαγγελματική μου ζωή έπρεπε να είχε σήμερα ταχτοποιηθεί, μάταια όμως... Το καινούριο θα περιμένει πολύ ακόμα...

Kαι ένα τραγουδάκι ξέσπασμα:

(Fuck U - Archive)

Same mistake

2007-11-15T22:41:00.000+02:00

I'm not calling for a second chance,
I'm screaming at the top of my voice,
Give me reason, but don't give me choice,
Cos I'll just make the same mistake again

Στίχοι που με εκφράζουν απόλυτα και συγκινούμαι όποτε ακούω...

Πρώτη αρχή

2007-11-14T22:04:00.000+02:00

Κάθε αρχή και δύσκολη σε αυτή τη ζωή...
Κάπως έτσι ξεκινάω σήμερα αυτό το ημερολόγιο. Από ανάγκη. Από την αγωνία να πω κάπου πόσο μόνος είμαι, πόσο χάλια είναι η ζωή μου, πόσα παλιά όνειρα δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ και έμειναν στα χαρτιά...Εδώ και δυο μέρες σεργιανίζω μόνος, αναζητώντας έναν γνωστό να πω μια κουβέντα, μια χαζομάρα, κάτι να περάσει η ώρα. Και αναρωτιέμαι τι μπορεί να πήγε στραβά και πότε ξεκίνησε να πηγαίνει στραβά. Να το βρω και να το αλλάξω. Αν και πάντα όλες οι αλλαγές στη ζωή μου ήταν προς το χειρότερο...
Ίσως να είμαι υπερβολικά γκρινιάρης, είναι αλήθεια αυτό. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος, την υγειά μας να έχουμε πάνω από όλα. Τελευταία όμως και αυτή η αισιοδοξία μου με έχει εγκαταλείψει...
Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνάνε, και τίποτα δε ζούμε. Υπάρχει ακόμα ελπίδα;
Ζω περιμένοντας το θαύμα...